ADHD
Rzetelna wiedza o ADHD u dzieci i dorosłych — diagnostyka, leczenie farmakologiczne i terapeutyczne, strategie radzenia sobie w codziennym życiu. Oparta na aktualnych wytycznych klinicznych i badaniach naukowych.
ADHD (zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi) to jedno z najczęstszych zaburzeń neurorozwojowych — dotyczy około 5–7% dzieci i 2–5% dorosłych na świecie. W Polsce świadomość ADHD u dorosłych rośnie, ale wciąż wielu pacjentów pozostaje bez diagnozy, zmagając się z trudnościami w pracy, relacjach i codziennej organizacji.
Co znajdziesz w tej kategorii
Opisujemy objawy ADHD w różnych grupach wiekowych, proces diagnostyczny, różnice między podtypami (z przewagą nieuwagi, z przewagą nadpobudliwości-impulsywności, mieszany) oraz współwystępowanie z innymi zaburzeniami. Omawiamy farmakoterapię (metylofenidat, atomoksetyna), terapię poznawczo-behawioralną dostosowaną do ADHD, coaching oraz strategie wspierające codzienne funkcjonowanie.
ADHD u dorosłych — wyzwanie diagnostyczne
Przez dekady ADHD traktowano jako zaburzenie dziecięce, które „wyrasta się" z wiekiem. Współczesne badania pokazują, że u 50–65% osób objawy utrzymują się w dorosłości, zmieniając jedynie swoją formę — hiperaktywność fizyczna ustępuje wewnętrznemu niepokojoui, a trudności z uwagą zaczynają dominować nad impulsywnością. Rozpoznanie ADHD w dorosłości wymaga retrospektywnej analizy objawów z dzieciństwa, co czyni diagnostykę złożoną, ale możliwą.
ADHD u kobiet
Badania wskazują, że ADHD u kobiet jest systematycznie niedodiagnozowane — częściej prezentuje się jako podtyp z przewagą nieuwagi (bez widocznej hiperaktywności), bywa maskowane strategiami kompensacyjnymi i mylone z zaburzeniami lękowymi lub depresją. Średni wiek diagnozy u kobiet jest o kilka lat wyższy niż u mężczyzn, co przekłada się na lata zmagań bez odpowiedniego wsparcia.
Szukasz konkretnego tematu?
Jeśli nie znalazłeś/aś odpowiedzi na swoje pytanie, napisz do nas — chętnie przygotujemy artykuł na interesujący Cię temat.